Paweł Krawczyk (1914–1982) – nestor harcerstwa wodnego na Górnym Śląsku, twórca jego organizacyjnych i programowych fundamentów. W 1923 r. wstąpił do harcerstwa, a już jako młody harcerz zdobył pierwsze doświadczenia i stopień ćwika — był jednym z najmłodszych instruktorskich adeptów w swojej chorągwi. Po udziale w Boy Scouts World Jamboree w Anglii w 1929 r. zapragnął rozwijać harcerstwo wodne, co stało się jego życiową pasją. Na bazie prowadzonego przez siebie zastępu Wilków Morskich w 1931 r. powołał pierwszą drużynę wodną na Śląsku (5 HDW im. Maurycego Beniowskiego w Pszczynie). Ukończył Seminarium Nauczycielskie oraz następnie Centralny Instytut Wychowania Fizycznego w Warszawie (1936) i służył jako podchorąży w 21 Dywizji Piechoty Górskiej. Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. walczył jako podchorąży Wojska Polskiego, a następnie działał konspiracyjnie w strukturach ZWZ–AK. Po wojnie powrócił do Mikołowa jako nauczyciel wychowania fizycznego, kontynuując pracę dydaktyczną i społeczną mimo trudnej sytuacji politycznej. Po odrodzeniu harcerstwa w 1956 r. aktywnie odbudowywał środowisko drużyn wodnych na Śląsku, pełniąc funkcje instruktorskie i organizatorskie. Był Pilotem Chorągwi Śląskiej ZHP, inicjatorem powstania Harcerskiego Ośrodka Wodnego w Wiśle Wielkiej oraz współtwórcą programów pracy drużyn wodnych, w tym AMAR i MASiS. Wychował pokolenia instruktorów i żeglarzy, którzy kontynuowali jego dzieło. Dla wielu pozostawał mistrzem i przewodnikiem – człowiekiem wiernym zasadom i oddanym młodzieży. To dzięki niemu śląskie harcerstwo wodne zyskało swoją tożsamość, siłę i ciągłość. Więcej w książce “Paweł Krawczyk. Legenda śląskich wodniaków” Mariana Uherka.
Wiersz – Bernadeta-Krawiec
Kilka wspomnień – Bernadeta Krawiec